ยาที่ล้ำค่าที่สุด... คือยาที่ต่อลมหายใจ 💊❤️ ป้าดีใจมากที่ได้รับยา ในวันที่อากาศร้อนจัดจนปรอทแทบแตก ความดันป้าพุ่งสูงถึง 190/92 ซึ่งอันตรายมากสำหรับคนวัยนี้ ลำพังแค่เดินปกติก็แย่แล้ว ล่าสุดป้าเพิ่งล้มจนหัวโนมาด้วย ป้าพยายามไปรับยาที่โรงพยาบาลตามนัดตลอด แต่ยาเจ้ากรรมมักจะหมดก่อนเวลา ป้ากลัวมาก... กลัวว่าขาดยา วันนี้พอเอาถุงยามาเติมให้ ป้าชูซองยาด้วยรอยยิ้มกว้างที่สุดสำหรับเรา มันคือยาไม่กี่แผง แต่สำหรับป้า มันคือ “ความอุ่นใจ” ชีวิตริมถนนมันไม่ง่าย แต่รอยยิ้มเล็กๆ แบบนี้แหละที

ถ้าคุณเป็นอาสาในภาพนี้ สิ่งแรกที่คุณอยากพูดกับเขาคืออะไร? เยียวยา... เพื่อก้าวต่อไป ​"แผลที่แขนรักษาด้วยยา... แต่ใจที่ท้อถอยรักษาด้วยความอาทร" ​ หน้าที่ของมูลนิธิอิสรชนไม่ได้จบลงแค่ที่ปลายสำลี แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างสังคมที่ 'ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง' ทีมอาสาของเรายังคงลงพื้นที่ทำงานหนักทุกวัน เพื่อเปลี่ยนหยดน้ำยาให้เป็นพลังใจ ​ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงกับเรา เพราะสังคมที่น่าอยู่ เริ่มต้นจากการหยิบยื่นมือเข้าไปหากัน #มูลนิธิอิสรชน #issarachon #อาสาสมัคร #ผู้ป่ว

​[ดวงตาที่มืดมิด ในเมืองที่สว่างจ้า] 👁️อาสาสมัครลงพื้นที่เคสคุณตาข้างถนน ​บนพื้นปูนที่ร้อนระอุ "คุณตา" นั่งพิงกำแพงสังกะสีพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ ท่ามกลางโลกที่มองเห็นเพียงภาพมัวๆ ​ตาซ้าย: มีเศษกระจกค้างจากการผ่าตัดเก่า เจอแดดจ้าจนพร่าเลือน ​ตาขวา: เบาหวานขึ้นตา กำลังพรากแสงสว่างสุดท้ายไปทีละน้อย ​นี่คือ "ความเหลื่อมล้ำ" ที่เจ็บปวดที่สุด ในขณะที่เมืองพัฒนาไปข้างหน้า แต่ชายชรากลับถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไร้ครอบครัวพาไปหาหมอ ไร้บ้านให้พักพิง ต้องเผชิญโรคร้ายเพียงลำพังบนทางเท้า ​อาสาสมัค

ลมหายใจสุดท้ายที่ถูกลืม... เมื่อ "เตียง" ของเขาคือพื้นถนน "ขอโทษที่ช่วยไว้ไม่ทัน... และขอโทษที่สังคมนี้ไม่มีที่ยืนให้คนป่วยอย่างลุง" เมื่อเราได้รับแจ้งและรีบลงไปประสานต่างๆ แต่ติดช่วงสงกรานต์ และคนแถวนั้นแจ้งว่า แกเคยไปรพ.และก็ออกมาเรียกรถก็ไม่ไปแล้ว นี่คือภาพสุดท้ายของคุณลุงท่านหนึ่งที่เป็นใบ้และป่วยติดเตียงอยู่ริมทาง นอนคว่ำหน้า พลิกตัวไม่ได้ ปัญหาไม่ใช่ไม่มีคนเห็น เพราะคนแถวนั้นเมตตาหาข้าวหาน้ำให้เสมอ แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นคือ "เราจะส่งเขาไปที่ไหน?" เมื่อโรงพยาบาลรักษาจนส

"อาสาคนไร้บ้าน” เริ่มจากกุหลาบ ผู้ป่วยข้างถนน ถูกทำร้ายกันเองจนต้องแอดมิทที่ โรงพยาบาลตำรวจ (Police Hospital) ทีมอาสามูลนิธิอิสรชนไปเยี่ยม คุยกับหมอ คุยกับนักสังคมสงเคราะห์ จนถึงวันที่โรงพยาบาลแจ้งจำเป็นต้องให้กุหลาบออก คำถามสั้น ๆ แต่หนักมาก— “แล้วจะทำยังไงต่อ?” เราไม่เลือกทำแทนทุกอย่าง เพราะสุดท้าย คนรอบตัวเขาต้องดูแลกันเองต่อไป เราจึงต้องหา “คนที่ทำได้” และ “ไว้ใจได้” พี่สายัณห์ คือคำตอบในวันนั้น คุยรู้เรื่อง เมาน้อยที่สุด และเป็นคนพาแฟนกุหลาบมาเยี่ยมสม่ำเสมอ เราคุย ตกลง.

#อาสาสมัคร เด็กโดมรุ่นใหม่จาก ไม่ใช่แค่เรียนเก่ง แต่ “ลงมือจริง” แบบไม่กลัวเลอะ วันนี้เราสร้างมากกว่าทักษะ เราสร้าง mindset #จิตอาสา สครับแผลเอง จ่ายยาเอง จัดอุปกรณ์เอง หน้างานคือห้องเรียน ประชาชนคือครูตัวจริง บอกเลย…พลังโคตรดี อึดไม่แพ้ใคร ไฟแรงแบบไม่ต้องเติม ให้ 10/10 แบบไม่มีหักคะแนน แต่ถ้าได้เป็นพี่ที่ยืนข้างๆ แล้วผลักให้น้องๆโตไปอีกขั้น ก็ถือว่า mission complete เพราะการดูแล คือทักษะ และคือหัวใจ ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการไม่ทิ้งใครไว้บนถนน ผ่านการสนับสนุนและการระดมทุนปีใหม่

“พี่คะ มีอะไรให้หนูช่วยไหม” ประโยคสั้นๆ แต่ทำให้โลกวันนี้อุ่นขึ้นทั้งใบ เด็กๆ จากธรรมศาสตร์รังสิตเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ไม่กลัวแผล ไม่กลัวความยาก มีแค่มือที่พร้อมช่วย และหัวใจที่พร้อมเรียนรู้ วันนี้พวกเขาได้รู้ว่า การทำแผลไม่ได้เยียวยาแค่ผิวหนัง แต่มันโอบกอดความเป็นคนของกันและกัน ขอบคุณพลังเล็กๆ ที่ทำให้ถนนสายนี้มีความหวัง ใจฟูทั้งทีมงาน และคนข้างถนนเลยค่ะ 🤍 ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการไม่ทิ้งใครไว้บนถนน ผ่านการสนับสนุนและการระดมทุนปีใหม่นี้ 📍ขั้นตอนการบริจาคเพื่อลดหย่อนภาษีผ่าน

เมื่อระบบปลายทาง “ไม่พอรองรับ”ไร้ซึ่งครอบครัว เมื่อสิ้นสุดการรักษาไม่มีที่ส่งต่อก็อาจจะต้องให้เขาอยู่ในถนนแล้วเรามูลนิธิอิสระชนทำหน้าที่ case manager เยี่ยมดูแลและพูดคุยรวมถึงการพาไปหาหมอ ถนนจึงกลายเป็นพื้นที่ดูแลชั่วคราว แม้จะไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุด แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นในความเป็นจริง เคสลุงคนนี้มีภาวะหลงลืม คุยรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง มีโรคประจำตัวหลายโรค เข้า–ออกโรงพยาบาลบ่อย และบางครั้งควบคุมการขับถ่ายไม่ได้ ระหว่างรอระบบส่งต่อ เราสร้างอาสาสมัครคนไร้บ้านในพื้นที่ช่วย