ลมหายใจสุดท้ายที่ถูกลืม... เมื่อ "เตียง" ของเขาคือพื้นถนน "ขอโทษที่ช่วยไว้ไม่ทัน... และขอโทษที่สังคมนี้ไม่มีที่ยืนให้คนป่วยอย่างลุง" เมื่อเราได้รับแจ้งและรีบลงไปประสานต่างๆ แต่ติดช่วงสงกรานต์ และคนแถวนั้นแจ้งว่า แกเคยไปรพ.และก็ออกมาเรียกรถก็ไม่ไปแล้ว นี่คือภาพสุดท้ายของคุณลุงท่านหนึ่งที่เป็นใบ้และป่วยติดเตียงอยู่ริมทาง นอนคว่ำหน้า พลิกตัวไม่ได้ ปัญหาไม่ใช่ไม่มีคนเห็น เพราะคนแถวนั้นเมตตาหาข้าวหาน้ำให้เสมอ แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นคือ "เราจะส่งเขาไปที่ไหน?" เมื่อโรงพยาบาลรักษาจนส

#สงกรานต์ ปีนี้ ในขณะที่หลายคนกำลังสนุกสนาน มูลนิธิอิสรชน...เราไม่หยุดเดินหน้าต่อ 🧡 ทีมงานและอาสาสมัครยังคงลงพื้นที่แจกจ่ายสิ่งของจำเป็นและให้คำปรึกษาแก่กลุ่มเปราะบาง เพราะ ‘การดูแลคุณภาพชีวิต’ ไม่เคยมีวันพัก และพวกเราพร้อมเป็นสะพานเชื่อมความใส่ใจส่งตรงถึงกลุ่มเปราะบางทุกวัน นอกจากลงพื้นที่ ทางมูลนิธิได้แจกอาหารกับเจ้าภาพหลักในการแบ่งปันอาหารกล่อง เพราะความหิวรอไม่ได้ ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการไม่ทิ้งใครไว้บนถนน ผ่านการสนับสนุนการทำงานของมูลนิธิอิสรชน ทุกการสนับสนุนของท่านทำให้

#บ้าน ที่ไม่ใช่ทุกคนจะกลับไปหาได้ ในขณะที่คุณกำลังเจอกับภาวะน้ำมันแพงระหว่างทางกลับบ้าน... รู้ไหมว่ามีคนอีกกลุ่มที่ "ไม่มีแม้แต่ประตูบ้านให้เปิดเข้าไป" 💔 ภาพลักษณ์ "#คนไร้บ้าน" ที่สังคมพิพากษา แท้จริงแล้วคือผลผลิตของสวัสดิการรัฐที่ล้มเหลว เมื่อต้นทุนชีวิตคนไม่เท่ากัน และตาข่ายรองรับทางสังคมขาดสะบั้น แต่คือเหยื่อของค่าแรงที่ไม่พอกิน การศึกษาที่เข้าไม่ถึง และรัฐสวัสดิการที่ทอดทิ้งคนชายขอบ เมื่อล้มแล้วไม่มีตัวช่วยฉุดดึง พวกเขาจึงต้องกลายเป็น "คนไร้ตัวตน" ในสายตาคุณ ถนนจึงกลายเป